zaterdag 25 juni 2016

Van voor naar achter....


En van links naar rechts...

Maar dan bedoel ik niet dat liedje, maar ik wil jullie meenemen van de voor- naar de achtertuin.
De heren hadden jullie al een doos laten zien, waarvan sommige het meteen goed hadden. Want er zat inderdaad een nieuwe parasol in. Ik was al enige tijd op zoek naar een nieuwe, en dan zie je heel veel van die mooie parasols met een doek van die mooie zware kwaliteit. Maar die hebben allemaal de poot aan een kant, de zogenaamde zwevende parasol. Prachtig, maar die kunnen wij niet kwijt. Je moet zo'n ding namelijk eerst buiten de tafel draaien om hem open en dicht te doen, en daar is onze tuin te smal voor. Of ik moet hem voor de schuurdeur zetten, maar dat is nu ook niet echt ideaal.

Dus we moesten op zoek naar een parasol met een rechte stok in het midden. Die zijn er genoeg, maar ik wil ook een keer zo'n mooie zware. Uiteindelijk hebben we er een gevonden van het merk Borek. We moeten hem door middel van twee katrollen omhoog trekken, en dan gaat hij net over de buitenlamp en de struik heen. Hij kan tegen een regenbuitje dus kan ook makkelijk een poos buiten blijven staan. Maar met die buien van de laatste tijd neem ik toch maar geen risico, en staat hij dichtgevouwen naast de schutting.




Zoals jullie zien hebben we 's morgens de schaduw van de parasol op het huis, want wij kunnen daar geen zonwering hebben. Dit is dus een ideale vervanger daarvoor. In de loop van de dag draait de zon en hebben we op het heetst van de dag steeds meer schaduw over de tafel. Want hoe heerlijk ik de zon ook vind, ik hoef er niet de hele dag in te zitten.





Zo kijken we vanuit de openslaande deuren, die bij mooi weer altijd open staan, naar buiten.
Ook hier is het niet echt groot, maar groot genoeg om heerlijk buiten te zitten. Wij hebben het geluk dat er achter ons een huis staat met een enorme tuin, waardoor we een heel vrij uitzicht hebben.

Hier zijn de tuinkussens nog blauw/grijs. Maar intussen heb ik er nieuwe hoezen voor gemaakt van stof die ik in de outlet van Hoffz kocht. Jan is nu de stoelen aan het opknappen, want na zo'n kleine 30 jr beginnen er hier en daar wat schroeven te roesten waardoor er lelijke en kale plekken ontstaan. Maar ze kunnen straks weer jaren mee, want ben ze nog steeds niet zat.

In de verte zie je precies tussen de hoge beuken de twee stoelen waar ik vorig jaar die hoezen voor gemaakt heb. 



We hebben echt nog nooit spijt gehad dat we hier deze veranda gemaakt hebben. We zitten hier nog als iedereen al binnen zit. Want doordat de zon hier heel lang op schijnt blijft de warmte hangen, en is het hier nog lang lekker, Maar ook als het regent kun je hier blijven zitten.



Vanaf die stoelen zien wij alleen maar ons eigen huis. Want we hebben de bomen zo ingedeeld dat we ook echt vrij zitten, maar ook zo dat we nog genoeg van ons af kunnen kijken. Jammer dat vorig jaar een behoorlijk tak van de rechterboom zomaar dood ging. Wij hebben een doorzonwoning, dus de zon draait in de loop van de dag naar de voorkant, en hebben we aan de achterkant steeds iets minder. Vanaf de achterkant kun je ook dwars door het huis heen kijken naar de beukenhaag aan de voorkant. En dat is dan een aardig lengte, en dat geeft voor een tussenwoning toch een gevoel van ruimte.




Net zoals de bomen van de gemeente een mooi uitzicht geven aan de voorkant, maken de bomen van de buurman achter het plaatje compleet.

Op de zuil staat een pot van Hoffz die ik in de outlet gekocht heb.



Onze tuin is bij het huis hoger dan achterin de tuin, daardoor hebben we de veranda toen echt bewust lager gemaakt, en gekozen voor een houten vloer. Je gaat dus met een trede omhoog. Wat het ook wel weer speels maakt.



Onder de veranda staan ook twee rieten stoelen waar schapenvachten op liggen. Op deze plaats vang je vaak het zonnetje als het een beetje kil weer is, en door de schapenvachten zit je dan heerlijk warm. Bij deze stoel staat een oude betonnen bak, met een oud deurrooster erboven, waar een roos doorheen bloeit.



En aan de andere kant staat een zuil met een grote pot. Tenminste nog wel, want Jan wil hier graag een kachel hebben. Maar die moet je eerst vinden....

Hoop dat we allemaal nog heel lang in onze tuin kunnen zitten met mooi weer, want ik denk dat we intussen allemaal wel zomer willen hebben.

Fijn weekend....


donderdag 9 juni 2016

Voor in de tuin...


Ik liet jullie enige tijd geleden al zien dat wij de voortuin aan het veranderen waren.
En moet zeggen dat ik me toen weleens heb afgevraagd of ik die annabellen niet ging missen in de tuin. Maar nee, ik mis ze helemaal niet.
De tuin oogt zoveel rustiger, en met het snoeien van de beukenhaag kon ik nu ook overal makkelijk bij, en dat is toch wel heel fijn!

Willen jullie een klein rondje meedraaien in de voortuin?



Als je naar ons huis loopt, weet je door de beuk precies waar je moet zijn!!

De beuk is de erfscheiding, maar voor de beuk zie je wat kleine groene plantjes, dat is de bodembedekker pachtsandra. Het is gemeentegrond, en de gemeente had er ooit wat ingepoot, maar vervolgens word er niet echt goed naar om gekeken, en dan gaat de helft dood. Sommige in de straat hebben het gewoon toegeëigend, maar dat wil ik niet. Je weet maar nooit wat ze in de toekomst willen!

Wel hebben we ervoor gekozen om er zelf plantjes in te poten en het ook zelf bij te houden, want het is toch de toegang naar jou huis. Eerst stonden er kleine roosjes in, maar die deden het niet zo heel goed, en nu dus deze bodembedekker.
Voor de bodembedekker staat weer een kleine haag met buxus, zodat het ook wat afgeschermd is.
Zo is het toch net of het bij ons hoort, en het maakt de tuin ook wat speelser.

Voor de beuken hebben we weer drie leibomen gepoot, en daar loop je dus onderdoor als je naar de deur komt.



Er ligt gewoon boerengrind in de tuin, met een pad van oude klinkers naar de deur toe. Onder het raam komt er ook nog een zelfde pad, maar we wachten nog op de klinkers.

We hebben een paar jaar geleden ook een afdak boven de deur gemaakt, waar we heel veel plezier van hebben. En wat bovendien ook nog heel leuk staat.
Ik krijg trouwens ontzettend vaak de vraag wat voor kleur er op die deur zit. Nou, dat weten we zelf ook niet. Nou, Jan weet het wel ongeveer, want die heeft hem namelijk zelf gemengd.
De witte roos geeft een warm welkom.







Aan de rechterkant van het pad staat een oud bankje van gietijzer, en het is echt megazwaar.
Jan heeft het ooit een keer onderweg gekocht van een oudere tuinman, en dit bankje is een van de bankjes die ooit bij de koningin Juliana in de tuin heeft gestaan. 
Zoals je ziet is die wat vlekkerig, en dat komt omdat hij 's avonds laat geschilderd is, en daardoor mat geslagen. Maar zo is hij voor mij weer perfect.



Aan de linkerkant van het pad is het wat groter, en daar zie je een kleiner buxusvak met lime lights, die hopelijk snel hun bloemen laten zien. In de hoek van de tuin staat een franse ijzeren vaas, met heel simpel erop een "bol van takken met mos".

De bomen die verderop in de straat staan geven een mooie achtergrond.



En natuurlijk hadden we nog een oude perenboom gepoot, die het heel erg goed doet. En er zitten echt al veel peertjes in.

Achter de boom had ik iets in gedachten om even lekker te zitten. Maar doordat er ook een zonnescherm zit wat omlaag moet kunnen ging dat niet helemaal goed.
En dus heb ik voor twee hele simpele betonnen blokken in U vorm gekozen. Het is toch maar voor even een kop koffie ofzo. En met een kussen erop zit je best even lekker.

Alleen zit er nu steeds een andere dame in onze tuin!!



Ik ben helemaal in mijn sas met de tuin aan de voorkant.
Al moeten we weer gaan bedenken wat we links en rechts van het bankje moeten gaan poten, want de buxus die daar staan, hebben het heel zwaar doordat ze er meerdere keren uit moesten vanwege herstelwerkzaamheden van het water en riool. Een heb ik afgelopen week al helemaal kunnen knippen, en de andere word steeds zieliger.

Met een tuin blijf je altijd bezig!

Maar we hebben in ieder geval een tuin.




woensdag 1 juni 2016

Hoezo nieuwsgierig.....


Afgelopen week toen het nog een zonnige dag was, en Joep en ik (Yoris) buiten aan het spelen, rennen en aan het relaxen waren, hoorden we de bel en daarna iemand praten. Even later kwam de baasmevrouw opeens met een "enorme doos" naar buiten slepen.
Eerst bleven we een beetje op een afstand hoor, want tja, je weet niet wat het is hé!

Maar uiteindelijk werd onze nieuwsgierigheid aangewakkerd, en wilde we toch wel eens even kijken.





We hebben eerst gewacht en gekeken wat ze aan het doen was, en bleven op een afstand, want zo te zien ging het niet vanzelf. Die doos ging op en neer, en van voor naar achter, en uiteindelijk kwam er iets uit, wat ze overeind zette langs de schutting.

En toen lag daar dan die doos op de grond, en gingen we gebroederlijk eens op onderzoek uit.





Heel voorzichtig keek ik eerst zelf, en toen heb ik Joep even laten kijken. En het was niet eng, dus nog maar eens even verder kijken. Want het is natuurlijk wel heel interessant.





We liepen eens even naar de andere kant van die doos, of daar wat anders te zien was. Toen hoorde we opeens geluid komen uit die lange doos. Pfff, wat zou dat zijn???

Maar och, we maakten ons weer druk om niets, want de baasmevrouw wilde met ons spelen, en had een balletje in de doos gegooid, die er dus aan de andere kant weer uit kwam.

We hebben best lang gespeeld met die lange doos. Zo houden wij elkaar toch weer even bezig!!



Joep ging er bij liggen zodat hij meteen die bal kon vangen, maar ja... ik was er ook nog hé.
Dus vroeg ik hem vriendelijk toch dringend om even opzij te gaan.



Later begreep ik best wat de baasmevrouw wilde hoor. Ze wilde dat wij die doos ingingen, maar hé, we zijn toch niet gek!!

Ze mag blij zijn dat we ons zo op de foto lieten zetten.



En toen waren we er ook wel weer klaar mee. Het was leuk, maar overal komt een einde aan.

Oh, en als jullie willen weten wat er nu in die doos zat, dat zal de baasmevrouw een dezer dagen best wel een keer laten zien. Maar dan moet wel de zon schijnen.....


Groetjes Yoris en Joep